Ruhsallığın dağılmadan, delinmeden bir arada durabilmesi; benliğin parçalanmasını önleyecek bir kaba ve onu çevreleyen koruyucu bir sınıra kavuşmasına bağlıdır.
Winnicott’ın çocuk gelişim literatürüne kazandırdığı en paradoksal ve derinlikli kavramlardan biri, “başka birinin varlığında yalnız kalabilme kapasitesi” (the capacity to be alone in the presence
İlişkilerin belki en zorlu yanlarından biri; bir insanı tanımaya çalışırken çoğu zaman onun kim olduğu değil, onun bizim için ne ifade ettiğinin ön planda olmasıdır
Bir bebeğin dünyaya geldiği ilk anda en temel ihtiyacı, kendisini güvende hissedebileceği bir çevredir.
Bir bebeğin elinden hiç düşürmediği battaniyesi, sürekli yanında taşıdığı peluş oyuncağı ya da eskiyen bir bez parçası…
Hepimiz hayatımızın bir döneminde “Ben aslında ne istiyorum?” diye sormuşuzdur.
Winnicott’a göre sağlıklı ruhsal gelişim, bağımsız olmakla değil, önce güvenli bir şekilde bağımlı olabilmekle başlar.
Uzun süreli dostlukların yıllar içindeki dönüşümünü hepimiz bir şekilde yaşamışızdır. İnsanlar büyür, şehir değiştirir, yeni roller üstlenir, bazen birbirinden uzaklaşır; dostluk bütün bunların içinden geçerek
Yeme bozuklukları yalnızca beslenme davranışındaki bozulmalar olarak değil, kişinin kendisiyle ve başkalarıyla kurduğu ilişkinin özgül ifadeleri olarak da ele alınır.
Depresyonu düşündüğümüzde aklımıza çoğu zaman mutsuzluk, isteksizlik, keyif alamamak ya da karamsar düşünceler gelir.
“Bu sitedeki bilgiler hekim tavsiyesi veya tıbbi tedavi yerine geçmez. Sitedeki bilgiler genel psikoloji ve danışmanlık bilgisidir. Tıbbi tanı ve müdahale kişiye özeldir.”
Hekate ekibi uzmanları olarak danışmanlık süreçlerinde bireylerin ruhsal süreçlerini çalışırken güvenli ortamları sağlıyoruz.
